श्रीमद्भगवद्गीतेतील प्रत्येक अध्याय हा एक स्वतंत्र योगमार्ग दर्शवितो. त्यातील बारावा अध्याय हा भक्तियोग म्हणून ओळखला जातो. या अध्यायामध्ये भक्तीचे स्वरूप, तिचे महत्त्व आणि परमेश्वरप्राप्तीसाठी भक्तीमार्गाची आवश्यकता अत्यंत सुंदर रीतीने स्पष्ट केली आहे.

भगवान श्रीकृष्ण आणि अर्जुन हे दोघेही तत्कालीन समाजावर प्रभाव पाडणारे महान व्यक्तिमत्त्व होते. युद्धभूमीवर, जिथे जीवन-मरणाचा निर्णायक प्रसंग उभा होता, अशा अत्यंत गंभीर परिस्थितीत भगवान श्रीकृष्णांनी अर्जुनाला दिलेला गीताबोध हा मानवजातीसाठी अमूल्य आध्यात्मिक मार्गदर्शन ठरला.

पूज्य गुरुदेवांनी अर्जुनाच्या मनात निर्माण झालेल्या विषाद वृत्तीचे अत्यंत सूक्ष्म आणि महत्त्वपूर्ण विवेचन केले आहे. या विवेचनातून “अर्जुन होणे” म्हणजे काय, साधकाच्या अंतर्मनातील संघर्षाचे स्वरूप काय आणि त्या संघर्षातून ज्ञानप्राप्तीचा मार्ग कसा खुला होतो, हे वाचकांना समजते.

या ग्रंथामध्ये भगवद्गीतेतील प्रत्येक अध्यायाच्या नावाचे महात्म्य आणि त्यामागील गूढ अर्थ अत्यंत नेमकेपणाने स्पष्ट करण्यात आले आहेत. विषादयोगानंतर सांख्ययोग का येतो? त्यानंतर कर्मयोगाची आवश्यकता का आहे? तसेच गीतेतील अठरा अध्यायांचा क्रम विशिष्ट पद्धतीने का मांडला आहे, याचे सुस्पष्ट आणि तात्त्विक विवेचन या ग्रंथातून प्राप्त होते.

गीतार्थ संजीवनीचा अभ्यास केल्यावर जाणवते की, गीतेचा खरा अर्थ आणि त्यातील जीवनदायी तत्त्वज्ञान हीच एक प्रकारची संजीवनी आहे.

हा ग्रंथ साधकाला भगवद्गीतेचे तत्त्वज्ञान समजून घेण्यास, आत्मचिंतन करण्यास आणि जीवनाला आध्यात्मिक दिशा देण्यास प्रेरणा देतो.